Glaubt man der Legende, so ist Rügen nur entstanden, weil der große Übervater bei der Erschaffung der Welt kurz vor Feierabend nicht mehr die richtige Lust auf eindrucksvolle Taten hatte:
“As uns´Herrgott de Welt schaffen ded un all binah dormit farig wir, stunn he eenes Abends so kort vör Sünnenunnergang up Bornholm un keek von hier ut nahe de pommersche Küst röwer. Bi em leg de Muurerkell un de grote Moll, in de öwer man blot noch´lütt bäten Ird öwrig wir, denn he harr all den ganzen Dag arbeit´t. As he nu so öwer dat Water wegkeek, schient em de pommersche Küst doch gor to kahl to sin; em dücht, so´n bäten müßt dor wol noch an dahn warden.
He namm also dat letzte ut de Moll un klackt dat von Bornholm ut an de Küst ran, öwer dat kem nich ganz ranne. So ungefihr, ne halwe Miel vörto feel dat int Water, un so Entstünn de Hauptdeel von Rügen. Uns´ Herrgott fohrt gliek noch ees miit de Kell an de Kanten entlang und makt se nahbuutento hübsch glatt un rund, un so würt Rügen am Enn´grad so´ne Insel worden sin, as all de annern ok sünd.
Intwischen wir de Sünn öwer binah ganz unnergahn. Uns´Herrgott wull Fierabend maken; dorüm kratzt un schrapt he noch fixing alls tosamen, wat in de Moll anhackt wir, un weil he keen´bätere Verwendung dorför harr, klackt he dat ok noch an de Insel heran. So entstünn Jasmund und Wittow. Dat seech zworst´n bäten ruuch ut, öwer uns´Herrgott dacht: “T is Fierabend, un nu lat´t man so wäsen, as´t is´. So is´t kamen, dat Rügen bet up´n hütigen Dag nah Nurden und Nurdosten to so bunt und terräten utsüht.”